Studio Se-ma-for Produkcja Filmowa powstało w 1999 roku, kiedy państwowe Studio Filmowe Se-ma-for zostało postawione w stan likwidacji. Po uzyskaniu decyzji sądu o zamknięciu studia w listopadzie 1999 roku, grupa pracowników chcących podtrzymać tradycję Se-ma-fora założyła spółkę producencką pod nazwą Se-ma-for Produkcja Filmowa. Prezesem spółki został Zbigniew Żmudzki. Tak jak „stary” Se-ma-for, „nowy” specjalizuje się w klasycznej animacji lalkowej spopularyzowanej przez znane na całym świecie filmy Nicka Parka o Wallacie i Gromicie, a zatem historia Studia Se-ma-for Produkcja Filmowa to w dużej mierze historia Studia Małych Form Filmowych Se-ma-for.

 

Początki Se-ma-fora to rok 1947 i realizacja pierwszego polskiego lalkowego filmu animowanego „Za króla Krakusa” w reżyserii Zenona Wasilewskiego. Wtedy powstał najpierw Oddział Filmów Kukiełkowych, później Studio Filmów Lalkowych w Tuszynie a w 1960 roku Studio Małych Form Filmowych Se-ma-for. 

Największą inspiracją studia od zawsze był pionier filmu lalkowego - Władysław Starewicz, twórca tak znakomitych filmów animowanych, jak „Piękna Lukanida”, „Zemsta kinooperatora”, „Słowiczy głos” czy „Opowieść o lisie”. Wkrótce po debiucie Se-ma-for stał się pierwszą i jedyną w Polsce wytwórnią filmów lalkowych i rozpoczął współpracę z czołowymi twórcami animacji lalkowej. Byli wśród nich:

 

• Zenon Wasilewski - pionier polskiej animacji lalkowej, malarz, oryginalny i poszukujący eksperymentator polskiej animacji lalkowej, twórca pierwszego filmu lalkowego "Za króla Krakusa" (1947 r.). Jego najbardziej znane filmy to: "5 minut dla zdrowia", "Uwaga, diabeł", "Zbrodnia na ulicy kota brzuchomówcy", "Człowiek z lustra".

• Jerzy Kotowski - pedagog i oryginalny twórca, łączący plan aktorski z lalką, popularyzator twórczości Gałczyńskiego ("Niebezpieczeństwo", "Wystawa abstrakcjonistów", "Miłość, zazdrość, nietolerancja").

• Edward Sturlis - plastyk samouk, wszechstronny twórca, wirtuoz animacji lalkowej - ("Kwartecik", "Człowiek i anioł", "Miejsce", "Cudowne źródło").

• Tadeusz Wilkosz - organizator, twórca seriali dla dzieci ("Miś Colargol", "Trzy misie", "Pingwin Pik-Pok"), ale także interesująca osobowość twórcza ("Nie drażnić lwa", "Niezwykła kariera", "Worek").

• Lidia Hornicka - reżyser teatrów lalkowych. Film lalkowy zaraził ją pasją poszukiwań nowych tworzyw i form animacji. ("Pan Korek", "Tabu", "Orzeszek").

 

Po jakimś czasie do klasyków animacji lalkowej dołączyła grupa młodszych reżyserów, którzy odeszli w swych poszukiwaniach od klasycznej lalki albo jedynie część ich twórczości nawiązywała do techniki animacji lalkowej. W tej grupie znaleźli się:

 

• Marian Kiełbaszczak - animacja przedmiotów, lalki nowej generacji ("Ewolucja", "Poszukiwanie kuli", "Piękna filiżanka"), twórca seriali dla dzieci ("Kolorowy świat Pacyka", "Mordziaki").

• Jerzy Kopczyński - animacja tkanin ("Patchwork", "Na dnie szafy").

• Marek Skrobecki - ożywianie wielkich kukieł ("dim", "Ichthys").

• Wacław Kondek - tradycja ludowa ("Ondraszek").

•  Stefan Schabenbeck - przestrzeń filozoficzna ("Schody").

• Eugeniusz i Danuta Strusowie - animacja plasteliny ("Plastelinki").

• Lucjan Dembiński i lalka płaska ("Opowiadania Muminków").

• Zbigniew Kotecki - malarskie spojrzenie na film lalkowy ("O największej kłótni").

 

Nowe pokolenie reżyserów nawiązywało do tradycji filmu lalkowego, jednocześnie poszukując innych możliwości, a także rozszerzając środki wyrazu animacji przestrzennej, na przykład poprzez łączenie lalki z żywym planem aktorskim.

W Semaforze powstawały też filmy eksperymentalne i rysunkowe między innymi takich twórców jak:

• Zbigniew Rybczyński - "Tango", "Nowa książka", "Zupa", "Święto", "Plamuz".

• Piotr Dumała - "Lykantropia", "Latające włosy", "Czarny Kapturek", "Nerwowe życie kosmosu", "Ściany", "Wolność nogi".

• Daniel Szczechura - "Fotel", "Hobby", "Podróż", "Fatamorgana". 
• Hieronim Neuman - "Blok", "Wyliczanka", "5/4"

• Stanisław Lenartowicz - "Śniadanie na trawie", "Kalewala".

• Ludwik Kronic - "Nitka", "Przebudzenie".

• Ireneusz Czesny - "Kalosze", "Koktajl", "Ptaszek".

oraz tak zwana "produkcja użytkowa" - bardzo popularne seriale lalkowe dla dzieci:
"Miś Uszatek", "Przygody misia Colargola", "Pingwin Pik-Pok", "Trzy misie", "Maurycy i Hawranek", "Kolorowy świat Pacyka", "Opowiadania Muminków", "Czarnoksiężnik z Krainy OZ",

a także seriale rysunkowe:
"Przygody kota Filemona", "Zaczarowany ołówek", "Przygód kilka wróbla Ćwirka".

W różnych okresach istnienia Studia współpracowali z nim wybitni polscy artyści i twórcy dziedzin sztuki - czasem były to debiuty lub kontrakty okresowe (Krzysztof Penderecki, Roman Polański, Krzysztof Komeda, Michał Urbaniak, Janusz Majewski, Janusz Morgenstern, Filip Bajon, Andrzej Barański, Andrzej Kondratiuk, Jerzy Łukaszewicz, Krzysztof Krauze, Piotr Trzaskalski...), częściej długoletnia, owocna współpraca (Daniel Szczechura, Zbigniew Rybczyński, Stanisław Lenartowicz czy Piotr Dumała...).

Łącznie w Studiu Se-ma-for powstało ponad 1400 filmów (w tym około 800 lalkowych), które zdobyły na całym świecie ponad 300 nagród i wyróżnień na czele z nagrodą Amerykańskiej Akademii Filmowej - Oscarem w kategorii Najlepszy Krótkometrażowy Film Animowany za film "Tango" Zbigniewa Rybczyńskiego w 1983 roku. Warto podkreślić, że był to pierwszy Oskar dla Polaka i polskiej produkcji filmowej. Do tych znakomitych osiągnięć „nowy” Se-ma-for dopisuje swoją historię nagród, w której na miejscu pierwszym znajduje się Oskar dla najlepszego filmu animowanego za „Piotrusia i wilka” w reżyserii Suzie Templeton w roku 2008.